Een weekje of twee op een luxe cruiseschip of in een vijfsterrenhotel, daar hebben veel mensen een hoop geld voor over. Maar als het moet is het ineens een ander verhaal, zelfs als het gratis is. Dan is het ineens een ramp, opgesloten in zo’n paradijs en opent het NOS-Journaal groots met dat vreselijke drama.
Quarantaine noemen ze het, maar dan geen 40 dagen in isolatie wat het letterlijk betekent, maar slechts 14 dagen. Hoe anders is de aandacht voor mensen die gevlucht zijn uit oorlogsgebied en vastzitten op de Grieks eilanden. In kampen die berekend zijn op 6200 mensen zitten nu 40.000 mensen. Aan alles is er tekort, in schamele tentjes bivakkeren zij in een modderpoel en er zijn te weinig artsen om tbc-uitbraken te beteugelen, laat staan als het coronavirus er belandt.
Hun quarantaine duurt niet 14 dagen, zij zitten er uitzichtloos. De rechtse Griekse regering wil er nog meer kampen opzetten, maar dan volledig gesloten. De vluchtelingen en eilandbewoners willen dat er eindelijk een fatsoenlijke oplossing komt, maar daar wil de Griekse regering noch de EU aan.
In Noord-Syrië worden intussen bijna een miljoen “nieuwe” vluchtelingen door Turkije bij de grens tegengehouden. Zij zijn op de vlucht geslagen vanwege het door Assad ingezette slotoffensief tegen het laatste bolwerk van de oppositie. Turkije probeert een bufferzone te creëren langs zijn grens, op Syrisch grondgebied, om daar de vluchtelingen op te sluiten. Die 900.000 vluchtelingen zitten er in vrieskou onder zo mogelijk nog erbarmelijker omstandigheden dan hun lotgenoten in Griekenland. Vooral veel kinderen overleven het daar niet.
Huis en haard moeten ontvluchten en dan opgesloten voor onbepaalde tijd. De Australische oplossing (vluchtelingen voor eeuwig op een eiland vastzetten) waar Wilders zo voor pleit is al praktijk geworden.
Dit vluchtelingendrama is schandalig genoeg niet of nauwelijks nieuwswaardig, het “lijden” van de wijnende cruiseschipgasten wel.
