Het is altijd lastig om er achter te komen wat de werkelijke kosten van een medicijn zijn. Na het doorspitten van jaarverslagen en duistere boekhoudkundige wereldreizen langs belastingparadijzen staat vast dat het een zeer lucratieve markt is. Een jaarlijkse winstmarge van 10% is in die industrietak minimaal.
Maar soms wordt dat reken- en spitwerk zo’n beetje voor je gedaan. Zoals afgelopen week door de medicijnenfabrikant Eli Lilly. Die had het middel Solanezumab tegen Alzheimer op de markt gebracht, maar het middel blijkt toch niet te werken. Jammer voor de fabrikant, want die had een jaarlijkse omzet van 5 miljard dollar verwacht. Het opdoeken van de productielijn, het afschrijven van de ontwikkelingskosten, alle investeringen in reclame, het bewerken van politici en het bij de doctoren onder de aandacht brengen van het middel, alles was voor niets. Eli Lilly onthult het verlies zelf, er wordt eenmalig 150 miljoen dollar afgeschreven. Die 150 miljoen is dus de totale investering voor het op de markt brengen van een product dat jaarlijks 5 miljard genereert.
Wie nu nog gelooft dat medicijnen zo duur zijn vanwege de hoge ontwikkelingskosten moet zijn mening toch echt herzien. Medicijnen worden tegenwoordig ontwikkeld door medici in laboratoria van door de overheid gefinancierde universiteiten door medici die ook door de overheid zijn opgeleid. De medicijnenfabrikant koopt slechts veelbelovende octrooien voor een paar centen en brengt het op de markt. De marktprijs wordt vastgesteld op basis van wat de fabrikant denkt dat de overheid en/of verzekeraar nog net acceptabel vindt.
Eli Lilly had, bij een voor de sector zeer kleine winstmarge van 10%, haar totale investering voor het anti-Alzheimermiddel in nog geen 4 maanden terugverdiend.
